همانطور وحدانيّت خداوند ذو الجلال نمىتواند مورد انكار و ترديد واقعى قرار بگيرد . آنچه كه مهمّ است اينست كه شهادت به وجود خداوندى و وحدانيّت او نتيجهء واقعى اعتقاد به آن دو بوده باشد ، يعنى همانطور كه امير المؤمنين عليه السّلام مىفرمايد ، شهادت بايد از اعماق قلب سر بكشد و درون و برون انسانى در آن شهادت با يكديگر توافق داشته باشند . وجود خدا و وحدانيّت او منكر واقعى ندارد . اين كه گفتيم وجود خدا و وحدانيّت او منكر واقعى ندارد مقصود اين نيست كه هيچ احدى پيدا نمىشود كه انكار خدا و وحدانيّت او را ننمايد ، بلكه مقصود اين نيست كه اگر ذهن شخص منكر و مردّد را از تخيّلات و سفسطه‌ها و قضاياى وهمى خالى كنيد و او را با فطرت صاف و ذهن روشن ، بدون اين كه كارى كنيد كه لجاجت در او انگيخته شود ، با جهان درونى و برونى و با نظم و قانونى كه در آن دو قلمرو جريان دارد آشنا بسازيد ، محال است كه از انكار به ترديد و از ترديد به پذيرش حركت ننمايد . اينست معناى آياتى در قرآن مجيد كه مىفرمايد : * ( وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَالأَرْضَ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ الله ) * . ( 1 ) ( و اگر از آنان بپرسى كيست كه آسمان و زمين را آفريده و آفتاب و ماه را تسخير نموده است ، قطعا خواهند گفت : اللَّه . ) * ( وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ نَزَّلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَحْيا بِه الأَرْضَ مِنْ بَعْدِ مَوْتِها لَيَقُولُنَّ الله ) * . ( 2 ) و اگر از آنان بپرسى كيست كه آب از آسمان فرستاد و زمين را پس از موت ( ركود ) بوسيلهء آن ، احياء كرد ، قطعا خواهند گفت : اللَّه . )

--> ( 1 ) العنكبوت آيهء 61 . ( 2 ) العنكبوت آيهء 63 .